Verwachtingen en desillusie bij De Zevende Dag
Zondag liep ik nietsvermoedend voorbij de ingeschakelde televisie toen mijn alhorende oren opvingen dat er een interview met het Gentse Neveneffecten zou volgen in De Zevende Dag. Ik kan de humor van dit kwartet best smaken, dus nestelde ik me in de zetel. Het duurde echter nog een hele poos eer de mannen ook daadwerkelijk op de sofa belandden bij interviewster Indra Dewitte, maar dat was het allemaal waard. Of dat zou het toch moeten geweest zijn. Een vaste kijker van De Zevende Dag kan je mij bezwaarlijk niet noemen, maar de zeldzame keren dát ik eens kijk, is het om iets relevants te volgen, of toch iets wat daarvoor moet doorgaan. Kortom: ook al is het niet altijd terecht, ik heb hoge verwachtingen wanneer ik op Alain Coninx en Indra Dewitte vanuit mijn vertrouwde fauteuil afstem.
Toen immer charmante Indra dan ook platweg vragen uit het interview met Neveneffecten uit Focus kopieerde en daarbij dezelfde spontane en humoristische antwoorden verwachtte, was uw aller Mia dan ook behoorlijk geshockeerd. Wie een origineel interview wil horen is blijkbaar nog beter af met De Rode Loper, omhooggevallen kutwijf Katja Retsin moet je er dan wel bijnemen. Het is als kiezen tussen twee potentiële doch aartslelijke liefdes.
Misschien laat ik mijn televisie voortaan beter uit.
Komkommertijd
Er mag dan wel een politieke crisis zijn, dat neemt niet weg dat het momenteel ook komkommertijd is. Het middagjournaal van één gisteren sprak boekdelen. Na twee minuten verslaggeving over de politieke gebeurtenissen van de dag ging men over tot eigen bronnen: een peiling over, hoe kan het anders, de huidige politieke toestand. 1000 onbeduidende burgers hadden via de website deredactie.be hun mening kunnen geven over wat er nu moet gebeuren, aan wie de crisis te wijten is en of Leterme er goed aan heeft gedaan zijn ontslag aan te bieden. Kwestie van de peiling dichter te doen aansluiten bij de leefwereld van de kijker, volgden er ook interviews met burgers. Niet zomaar burgers, neen. Oudere Vlaamse mannen, omdat zij achter Letermes beslissing stonden er de brui aan te geven. En wie oudere Vlaamse mannen zoekt, trekt voor de verandering eens niet naar de dichtstbijzijnde kroeg of petanquevereniging, maar naar een oerdegelijkse Vlaamse vissersclub. Om het nog mooier te maken werden de mannen in kwestie niet eens ondertiteld. Resultaat: een halfslachtige politieke mening die maar half verstaanbaar en bovendien ook gewoon nog eens volledig irrelevant was. Een mens zou gaan denken dat berichtgeving over komkommers helemaal zo slecht nog niet is.
Ik denk dat ik straks maar eens naar het nieuws op vtm ga kijken.
De Standaard kan er wat van
Deze week las ik in De Standaard over “het hiv-virus”. Leuk dat ze even de moeite hebben gedaan om op te zoeken waar de v in hiv voor staat.
Koppen beledigt
Zoals dat wel vaker gebeurt, bevond ik me vorige week tegen beter weten in voor de televisie. Ik ving daarbij de laatste twee minuten van Koppen op, gepresenteerd door Goedele Wachters. U kent haar wel, die zwangere journaliste met een overgeforceerde rollende r die de taalgevoelige haartjes op mijn armen overeind doet komen. Onze beste Goedele gaf een vooruitblik naar een van de reportages van volgende week in datzelfde ‘nieuwsmagazine’ en zij deed dat op een uiterst bijzondere manier. De neutraliteit die een presentratrice (merk op hoe ik hier het woord ‘journaliste’ vakkundig niet wens te gebruiken) van het journaal en in het bijzonder de openbare omroep zou moeten typeren verdween hierbij als sneeuw voor de zon. Die welbepaalde reportage zou gaan over de vrouwelijke modellen van tegenwoordig, hoe zij graatmager zijnde de reclamecampagnes en de catwalk bevolken in een wereldje dat hun ondervoeding om de een of andere voor mij onbekende reden haast promoot. U zal mij niet horen zeggen dat ik deze dames een schitterend voorbeeld vind voor de vrouwelijke helft van de bevolking, alles behalve, maar de manier waarop Goedele naar deze vrouwen verwees, vond ik nu ook niet bepaald flatterend. Ons blond wezentje gebruikte het woord ’skeletten’. Misschien niet zo erg, denkt u, en misschien ook wel een terechte verwijzing? Je kan dit zonder nadenken al dan niet terecht aan je voorbij laten gaan en een oordeel vellen over de magerte van de dames in kwestie, maar ik vraag me alleen af of er bij zulke uitspraken ook gedacht werd aan mensen met een ziekgerelateerde ondervoeding (ondergetekende hierbij inbegrepen) die niét kiezen om er graatmager bij te lopen, niét aan anorexia lijden maar wel op dezelfde manier een stempel opgeplakt krijgen? U kan het muggenziften vinden, maar ik betwijfel alleszins sterk dat bij reportages over mensen met overgewicht even – excusez-moi le mot – zware termen gebruikt zouden worden?
Uit principe heb ik deze ongetwijfeld sterk genuanceerde reportage dan ook aan mij laten voorbijgaan. Alleszins bedankt voor de fijngevoeligheid, Goedele. U bent een geit.
