Komkommertijd
Er mag dan wel een politieke crisis zijn, dat neemt niet weg dat het momenteel ook komkommertijd is. Het middagjournaal van één gisteren sprak boekdelen. Na twee minuten verslaggeving over de politieke gebeurtenissen van de dag ging men over tot eigen bronnen: een peiling over, hoe kan het anders, de huidige politieke toestand. 1000 onbeduidende burgers hadden via de website deredactie.be hun mening kunnen geven over wat er nu moet gebeuren, aan wie de crisis te wijten is en of Leterme er goed aan heeft gedaan zijn ontslag aan te bieden. Kwestie van de peiling dichter te doen aansluiten bij de leefwereld van de kijker, volgden er ook interviews met burgers. Niet zomaar burgers, neen. Oudere Vlaamse mannen, omdat zij achter Letermes beslissing stonden er de brui aan te geven. En wie oudere Vlaamse mannen zoekt, trekt voor de verandering eens niet naar de dichtstbijzijnde kroeg of petanquevereniging, maar naar een oerdegelijkse Vlaamse vissersclub. Om het nog mooier te maken werden de mannen in kwestie niet eens ondertiteld. Resultaat: een halfslachtige politieke mening die maar half verstaanbaar en bovendien ook gewoon nog eens volledig irrelevant was. Een mens zou gaan denken dat berichtgeving over komkommers helemaal zo slecht nog niet is.
Ik denk dat ik straks maar eens naar het nieuws op vtm ga kijken.
Ik spreek ook Belgisch
Dinsdag werd ik samen met mijn evenknie in Brussel aangeklampt door een jongeman van WWF, het type met een oranje regenjas dat toevallige voorbijgangers haast zou tackelen om hen toch maar een lidkaart te verkopen en bijgevolg geld binnen te halen voor hem en zijn organisatie. Door zijn vastberadenheid en idealisme geraakten we nogal moeilijk van de jongeman verlost, het zeuren om onze gegevens bleef maar aanhouden. Mijn gezel kwam snel op het briljante idee te beweren reeds lid te zijn van WWF en maandelijks al een bescheiden bijdrage te storten. Een goed plan, maar wel één waardoor onze belager zijn verkoopstruken volledig op dat andere slachtoffer richtte: ondergetekende. In onze pogingen om hem af te schepen, trokken we algauw plagerig doch vriendelijk blijvend de communautaire kaart: in ruil voor de volledige uitleg in het Nederlands (hij was immers al heel de tijd in het Frans bezig) wou ik best mijn gegevens afstaan, maar verder dan “ik spreek een beetje Nederlands” kwam hij niet. Even goede vrienden wat mij betreft, desalniettemin vond de WWF-jongen het nodig zichzelf te verdedigen met het argument dat de inwoners van Zwitserland ook niet allemaal Frans, Duits en Zwitsers spreken.
Zwitsers, ik had er nog nooit van gehoord. Allicht een prachtige, virtuoze combinatie van het Frans, Duits, Reto-Romaans en Italiaans. En plots ging er een klein, flikkerend lichtje bij me branden. Zou de oorzaak van de communautaire problemen het feit zijn dat ons een gemeenschappelijke taal ontbreekt? Misschien zou er een taal als het Belgisch gecreëerd moeten worden, iets tussen Frans, Nederlands en Duits in. En gooi er, kwestie van niemand uit te sluiten, wat leenwoorden uit het Marrokaans, Turks en Italiaans bij. Geen moeilijkheden meer, geen taalvereisten in de wooncodes, alleen maar duidelijkheid en uniformiteit. Een team van honderden linguïsten zou zich kunnen toeleggen op het creëren van één van de mooiste voorbeelden van sympathie en wederzijds respect in de hele geschiedenis. Een prachtig project, al zeg ik het zelf, dat mij de enige realistische optie lijkt. Of misschien is het toch eenvoudiger Nederlands een verplicht vak te maken in het Franstalig onderwijs? Ik ben er nog niet helemaal uit.
Uiteindelijk slaagden we erin de jongeman van WWF af te schepen door te beloven dat ik de website eens grondig zou lezen, wat ik overigens ook gedaan heb, en kon onze weg richting boekhandel voortgezet worden. Daar snuisterde ik wat door de rekken en kocht uiteindelijk drie boeken in een andere taal. Ik droom reeds van de dag dat ik boeken in het Belgisch zal kunnen kopen. Het zal allicht altijd een droom blijven van een idealiste, jammer.
De Standaard kan er wat van
Deze week las ik in De Standaard over “het hiv-virus”. Leuk dat ze even de moeite hebben gedaan om op te zoeken waar de v in hiv voor staat.
Koppen beledigt
Zoals dat wel vaker gebeurt, bevond ik me vorige week tegen beter weten in voor de televisie. Ik ving daarbij de laatste twee minuten van Koppen op, gepresenteerd door Goedele Wachters. U kent haar wel, die zwangere journaliste met een overgeforceerde rollende r die de taalgevoelige haartjes op mijn armen overeind doet komen. Onze beste Goedele gaf een vooruitblik naar een van de reportages van volgende week in datzelfde ‘nieuwsmagazine’ en zij deed dat op een uiterst bijzondere manier. De neutraliteit die een presentratrice (merk op hoe ik hier het woord ‘journaliste’ vakkundig niet wens te gebruiken) van het journaal en in het bijzonder de openbare omroep zou moeten typeren verdween hierbij als sneeuw voor de zon. Die welbepaalde reportage zou gaan over de vrouwelijke modellen van tegenwoordig, hoe zij graatmager zijnde de reclamecampagnes en de catwalk bevolken in een wereldje dat hun ondervoeding om de een of andere voor mij onbekende reden haast promoot. U zal mij niet horen zeggen dat ik deze dames een schitterend voorbeeld vind voor de vrouwelijke helft van de bevolking, alles behalve, maar de manier waarop Goedele naar deze vrouwen verwees, vond ik nu ook niet bepaald flatterend. Ons blond wezentje gebruikte het woord ’skeletten’. Misschien niet zo erg, denkt u, en misschien ook wel een terechte verwijzing? Je kan dit zonder nadenken al dan niet terecht aan je voorbij laten gaan en een oordeel vellen over de magerte van de dames in kwestie, maar ik vraag me alleen af of er bij zulke uitspraken ook gedacht werd aan mensen met een ziekgerelateerde ondervoeding (ondergetekende hierbij inbegrepen) die niét kiezen om er graatmager bij te lopen, niét aan anorexia lijden maar wel op dezelfde manier een stempel opgeplakt krijgen? U kan het muggenziften vinden, maar ik betwijfel alleszins sterk dat bij reportages over mensen met overgewicht even – excusez-moi le mot – zware termen gebruikt zouden worden?
Uit principe heb ik deze ongetwijfeld sterk genuanceerde reportage dan ook aan mij laten voorbijgaan. Alleszins bedankt voor de fijngevoeligheid, Goedele. U bent een geit.
